اسناد مربوط به عشاي رباني را كه گيوم دوماشو براي شارل فرزانه نوشته (1364)، شاگرد پيشينم آي. برنارد كُهِن به من داده است.
در مورد روسي و ساير زبانهاي اسلاو، دكتر الكساندر پوگو، همكارم در موٴسسهٴ كارنگي.
در مورد سامري، دكتر تئودر ه . گاستر در شهر نيويورك.
در مورد سانسكريتي، پل اِ. دومنت، استاد دانشگاه جانز هاپكينز در بالتيمور.
در مورد تركي، شاگرد پيشينم دكتر آيدين م. صاييلي، در آنكارا.
در متن اين مجلد، در جاي مناسب آن سپاسگزاريهاي فراواني خواهيد يافت. سپاسگزاري از كساني كه براي روشن شدن مشكلات خاصي اطلاعات زيادي برايم فرستادهاند، بيش از آنچه بتوان در اين كتاب از همهٴ آن استفاده كرد. گاه، حفظ مسير درست (و نه خيلي دقيق) سدهٴ چهاردهم، دشوار ميشد. گشادهدستي آنان تا حدي مرا به وسوسه انداخت، ولي در مجموع توانستم در برابرشان ايستادگي كنم.
نه تنها از كتابخانههاي هاروارد، كه از كتابخانههاي بسيار ديگر در ناحيهٴ بوستون و كتابخانههاي شهرهاي ديگر، بيش از همه از كتابخانهٴ كنگره، كتابخانهٴ عمومي نيويورك، كتابخانههاي ييل و پرينستن، انجمن جغرافيايي آمريكا، مدرسهٴ ديني يهوديان آمريكا، كتابخانهٴ پيِرپنت مُرگان (هر سه در نيويورك)، كتابخانهٴ هانتينگتن در سانمارينوي كاليفرنيا، كتابخانهٴ عمومي كليولند و غيره، كمكهاي زيادي دريافت كردم. از موزهها هم اطلاعات زيادي به دست آوردم، از قبيل موزهٴ هنرهاي زيباي بوستن، موزهٴ هنري ويليام هيزفاگ در كمبريج، موزهٴ مينياپليس و موزهٴ تاريخ طبيعي آمريكا در نيويورك، موزهٴ ملي ايالات متحده، فرير گالري و مجموعهٴ دامبارتُن اُوكس در واشنگتن، موٴسسهٴ هنر و موزهٴ فيلد در شيكاگو.
ديْن من به موٴسسه كارنگي و دانشگاه هاروارد بسيار است. به خاطر اعتمادي كه از روز اول، به من ابراز داشته، به ويژه مرهون دكتر جيمز برايانت كنانت رئيس دانشگاه هاروارد هستم. ولي بيش از همه ديْن و سپاس من از كتابخانههاي هاروارد، به ويژه از كتابخانهٴ موسوم به وايدنر و مخزن كتابهاي كمياب به نام هافتن است. از دكتر كيز دوويت مِتكاف كتابدار و كمك كتابداران، همهٴ كارمندان و خدمتگزاران سپاسگزارم، كه آن گنجينه، در كنار غناي ذاتياش، مرهون فداكاري فردي و جمعي آنان است.1 در ضمن اين را بايد گفت كه كندي فزايندهٴ كار من بخشي بهخاطر